tekst i reżyseria: Bogna Burska
występują: Klara Bielawka, Ewelina Żak, Marta Kalinowska tłumaczka PJM oraz Społeczny Chór POLIN: Agnieszka Górska, Agnieszka Skiba, Aneta Rajca, Anetta Przybył-Bryńska, Anna Jurkiewicz, Anna Wieczorek, Barbara Baranowska, Barbara Popławska, Barbara Szymanowska, Barbara Walczak, Bogna Różyczka, Dagmara Siwczyk, Dominika Jędrzejczak, Edyta Pawłowska, Elżbieta Balano, Elżbieta Jasińska, Elżbieta Zawada, Ewa Chomicka, Ida Sarnacka, Irena Klein, Irena Wiesiołek, Iwona Goździkowska, Joanna Olejniczak, Joanna Stankiewicz, Justyna Orlińska, Katarzyna Andrejczuk, Katarzyna Makaruk, Kinga Wołoszyn-Kowanda, Magdalena Miśkowicz, Małgorzata Berwid, Małgorzata Czmut, Małgorzata Kozek, Marcjanna Bulik, Mira Poręba, Monika Bujak, Natalia Obrębska, Octavian Milewski, Piotr Głodek, Piotr Woźniakiewicz, Urszula Iwińska, Urszula Strych, Witold Borowik.
Prowadzenie Chóru POLIN:
Ewa Chomicka – kuratorka, koordynatorka
Sean Palmer – kompozytor, dyrygent
Jakub Pałys – kompozytor, trener wokalny
Zdjęcia i montaż (film): Magda Mosiewicz
kuratorka: Hanna Wróblewska
Współpraca: Aleksandra Szklarczyk
Konsultacje: Daniel Kotowski
Partner projektu: Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN
Podziękowania: Paulina Celińska, Pola Tyszowiecka
Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa 2018/19
Projekt zrealizowany w ramach stypendium z budżetu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
fotografie: Weronika Wysocka
rejestracja filmowa: Artur Prymon, Jonasz Chlebowski

Sytuacja odniesienia sukcesu pojawia się w dramatach Burskiej jeden, jedyny raz – w Buncie Głuchych (2018). Jedyni ludzie, którzy osiągają zamierzone cele, to osoby z niepełnosprawnością, nienormatywne z punktu widzenia większości. Protest na Uniwersytecie Gallaudeta w 1988 roku, skutkujący powołaniem pierwszego w historii g/Głuchego rektora, poprzedziły jednak tysiące lat okrutnych eksperymentów, których celem było ustalenie, jaki był pierwszy język na świecie. W Buncie Głuchych znajdziemy więcej przykładów braku porozumienia, lost in translation, przerwania komunikacji, skarg, które przemieniają się w manię prześladowczą (…). Częściowo emancypujący charakter przedstawienia oddają działania chóru, komunikującego się z publicznością za pomocą polskiego języka migowego. Ewelina Godlewska-Byliniak celnie pisała, że: „tu już nie chodzi o pokazanie performatywnej siły języka migowego, ale o włączenie go w ramy swoistego, innego języka artystycznego, który nie jest ani głosowy, ani gestyczno-przestrzenny, ale jest swoistym ciałem-głosem i ciałem-gestem”*.

 

fragment tekstu Dziwaczne praktykowanie wszystkich niedoskonałości świata. Tragigroteski Bogny Burskiej Wiktorii Kozioł, katalog Krew i cukier. Prace 2000-2021, Wyd.: Gdańska Galeria Miejska, Trafostacja Sztuki w Szczecinie, Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku 2021

*Ewelina Godlewska-Byliniak, Polski teatr odkrywa język migowy, „Dialog” 2019, nr 3, http://www.dialog-pismo.pl/w-numerach/polski-teatr-odkrywa-jezyk-migowy [dostęp: 19 I 2021].

 

recenzje spektakli z językiem migowym – w tym Buntu Głuchych:

Głos w ciele Piotr Morawski Dwutygodnik

https://www.dwutygodnik.com/artykul/8129-glos-w-ciele.html

Polski teatr odkrywa język migowy Ewelina Godlewska-Byliniak Dialog

https://www.dialog-pismo.pl/w-numerach/polski-teatr-odkrywa-jezyk-migowy