tekst i reżyseria: Bogna Burska, Magda Mosiewicz
wystąpili: Klara Bielawka, Marta Malikowska, Tomasz Nosiński (słuchowisko), Anna Grycewicz, Izabela Warykiewicz, Piotr Trojan, Konrad Wosik (spektakle)
muzyka i piosenki: zespół Nagrobki – Maciek Salamon i Adam Witkowski
rysunki: Maciek Salamon
prezentacja: Teatr na Plaży w Sopocie w 2017, Festiwal Konfrontacje Teatralne w Lublinie 2017, Trafostacja Sztuki w Szczecinie 2018, pawilon Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie na Open’er Festival w Gdyni 2018
produkcja: Emilia Orzechowska
fotografie: Jerzy Bartkowski, Magda Mosiewicz, Bartek Stawiarski,
słuchowisko: https://encyklopediateatru.pl/przedstawienie/70391/koniec-przemocy
publikacje tekstu: Dialog miesięcznik poświęcony dramaturgii współczesnej nr 1 stycznia 2017
https://www.dialog-pismo.pl/sites/default/files/biblioteka/koniec_przemocy.pdf
tekst znalazł się w finale Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej w 2017 r.

Koniec przemocy, dramat napisany wspólnie z Magdą Mosiewicz, stanowi propozycję wyjścia z sytuacji, w której znaleźliśmy się kilka lat temu i która jest także udziałem wielu innych krajów – sytuacji całkowitej polaryzacji społeczeństw wokół kluczowych dla państwa spraw, wartości i interesów. W niektórych krajach, jak w Polsce, wystarczyłoby może wprowadzić dwa paszporty, dwa systemy prawne, dwa rządy, by sytuację ustabilizować:
Propozycja nowego ustroju jest prosta. Nie trzeba nigdzie wyjeżdżać,
mieszkamy na tym samym terytorium, ale mamy dwa porządki prawne,
dwa państwa. Możemy wybrać system zasad i obowiązujących praw.
Po skończeniu osiemnastu lat wybieramy paszport, powiedzmy żółty albo
niebieski. Nie lubi pani żółtego? Dobrze, pomarańczowy albo fioletowy.
Dzieci dostają paszport po rodzicach, po osiągnięciu pełnoletniości mogą
go zmienić.
Pomarańczowi mają prawo do przerywania ciąży, prawo do małżeństwa
bez względu na orientację seksualną, zakaz polowań, zakaz bicia dzieci,
progresywne podatki i podatek od spadku.
Fioletowi mają zakaz przerywania ciąży, religię w szkołach, więzienie
za marihuanę. Mają prawo odmówić pracy w niedzielę, mają więcej
wolnych od pracy świąt kościelnych, ponieważ nie świętują 1 i 3 maja.
Mają prawo do posiadania broni i podatek liniowy.
Kwestię buspasów rozstrzygniemy za chwilę.

Koniec przemocy to rozbudowany projekt utopijnego (dystopijnego?) rozwiązania problemów, które jako konfliktowe, bo zależne od przekonań i społecznego usytuowania, mogłyby potencjalnie stać się krwawym zaczynem dramatu. Stąd tytuł – chodzi o to, by do rozlewu krwi nie dopuścić, by przemocy zapobiec. Ale jest to zarazem kolejna ponura diagnoza Bogny Burskiej i ostateczne, choć przewrotne, odebranie nadziei tym, przeciwko którym opowiadają się mity, kultura, tradycja, przeszłość, a także – choć najczęściej o włos – społeczna większość chodząca na wybory.

fragment tekstu Akty działania Joanny Krakowskiej, katalog Krew i cukier. Prace 2000-2021, Wyd.: Gdańska Galeria Miejska, Trafostacja Sztuki w Szczecinie, Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku 2021

recenzja Paszporty białe, paszporty czerwone Witold Mrozek Dwutygodnik
https://www.dwutygodnik.com/artykul/7671-paszporty-biale-paszporty-czerwone.html